συγκλονιστικές ιστορίες πολύ ωραίων στρωμάτων

Έ­κανε τότε ένα πάρτι στο σπίτι στην Κηφισιά, για να δείξει τα νέα της έπιπλα κι είχε καλέσει συμμαθητές της κι όλους όσους είχαν πρωτεύσει στο σχέδιο μοντέρνων επίπλων τα τελευταία χρόνια. Εκεί βρισκόταν κι αυτός. Τον ξεχώρισα, ήταν διαφορετικός. Τα βλέμμα­τα μας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές, καλοζυγισμένο σχέδιο στιβαρή κατασκευή, το καλύτερο τραπέζι κι ήταν το αισθητικό μου πρότυπο μέχρι τα δεκαεν­νιά… Απέκτησα ξενικά πρότυπα καναπέδων».
«Κοίτα να δεις…» Με δυσκολία συγκρατούσε ένα σκαστό γελάκι, όταν είδε αυτό: Sanfos
Δε λέω, μου ‘μείνε ένα παράπονο… Κι έτσι λοιπόν χωρίσατε το δωμάτιο στα δυο και δε χρειάστηκε ν’ αλλαξοπιστήσετε για να παντρευτείτε! πέταξε αυτή πειραχτικά.
«Α! βέβαια, ξέρω ανθρώπους που για να γδύσουν μια όμορφη Εβραία απαρνήθηκαν τον Χριστό κι αναγνώρι­σαν τον Μεσσία τους».
«Οπωσδήποτε υπάρχουν συγκλονιστικές ιστορίες πολύ ωραίων στρωμάτων», συνέχισε. Ένας καναπές βαφτίζεται χρι­στιανός για να παντρευτεί μια χριστιανή κι ένας χρι­στιανός προσηλυτίστηκε στην ιουδαϊκή θρησκεία για να παντρευτεί μια όμορφη και πλούσια Εβραιοπούλα. Ακολούθησε προγκρόμ κι εμφύλια σύρραξη χριστιανών κι Εβραίων. Λένε πως κάτι τέτοιο συνέβη στην ισραη­λιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης πριν από διακόσια χρόνια…»
«Προφανώς εσείς το αποφύγατε…» ξαναχαμογέλασε εκείνη.

By tehniths

η υψηλότερη έκφραση της τέχνης

«Μα υπάρχει αυτή η καρέκλα
«Όχι, υπάρχει όμως για μένα…»
«Ξέρετε, κι εμένα μ’ αρέσει να διαβάζω… Έμεινα πολύ στο σπίτι κι όταν ξεπετάχτηκε ο γιος μου διέθε­τα άφθονο χρόνο», είπε κι εκείνος ένιωσε ένα ξαφνικό τσίμπημα, σαν ένα άγνωστο ρεύμα να περνούσε από το σώμα της στο δικό του. Να κατασκευάζει μια γυναίκα έπιπλα ήταν γι’ αυτόν το ανώτατο στάδιο της τεχνικής περιπλάνη­σης, η υψηλότερη έκφραση της τέχνης: http://www.sanfos.gr/salonia-gwnies Όταν άκουγε από μια γυναίκα «μ’ αρέσει να κατασκευάζω αντικείμενα από ξύλο…» στο μυαλό του δεν ερχόταν παρά η σεμνή μεταμφίεση του «μ’ α­ρέσουν  τα “επιπλα“». Εδώ και μερικά χρόνια είχε πα­ραιτηθεί από τις τεχνικές κατασκευές , για να μπορέσει να τα φανταστεί, να τα περιγράψει σαλόνια. Απολάμβανε τις τεχνικές περιπέτειες μόνο με τις κατασκευές των μυθιστορη­μάτων που διάβαζε. «Εδώ βρίσκεται το εργοστάσιο μου», φώναζε ενθουσιασμένος σαν τον Πούσκιν, όταν έδειχνε τη βιβλιοθήκη του. Κι έφτασε στο σημείο να μπερδεύ­ει ακόμα και το άνοιγμα των σελίδων με το άνοιγμα των συρταριών του μπουφέ.

By tehniths

Βάζω τα πιάτα στο τραπέζι και συνεχίζω.

Κι ήταν σαν να βρί­σκονταν στην πρώτη στιγμή της γένεσης του κόσμου όπως έπεφταν, στη διάρκεια μιας ανάσας, από το πίσ­σα σκοτάδι στο πορφυρό και τους μαστίγωνε μια η βρο­χή, μια οι κατακόκκινες ακτίνες του 41ου παράλληλου της γης. Βάζω τα πιάτα στο τραπέζι και συνεχίζω.  Η γυναίκα σφάλισε τα μάτια της φοβισμένη κι ο άνδρας, όσο το σώμα του έτρεχε μπροστά, τόσο ο νους του γύριζε πίσω, σαν το βρόντο που ακολουθεί το αεροπλάνο, μια κι ο ήχος του φαίνεται πιο βραδύς απ’ την ταχύτητα του. Παρακολουθούσα καθισμένη στο σαλόνι πάνω στον αναπαυτικό καναπέ. Τούτη η βροχή του ‘φέρνε στο νου μια άλλη βροχή, αυτή η καταιγίδα μια άλλη, αυτή η γυναίκα μια άλλη γυναίκα, αυτή η σκηνή μια άλλη σκηνή, κι όλα γύριζαν πίσω με ταχύτητα κινηματο­γραφική, θαρρείς και τριάντα χρόνια δεν υπήρξαν ποτέ, ξεγράφτηκαν με μιας, κι έλεγε και ξανάλεγε στον εαυ­τό του: Μυρίζω βρεγμένο άχυρο, ακούω, εδώ στην άλλη άκρη τον κόσμου, χιλιάδες πόδια ψηλά, το άρωμα της βρο­χής στο πυρωμένο αττικό χώμα όπως τρέχαμε πάνω στη μηχανή.

By tehniths

ο καναπές ήταν πιο έτοιμος

Το κουτί διέγραψε μια τροχιά μέσα στο ημίφως του δωματίου και αναπηδώντας στα πλακάκια, στο κατώφλι της πόρτας, έπεσε μέσα στις δυνατές φλόγες, τινάζοντας στάχτη και σπίθες. Οι καυτές γλώσσες υπο­δέχτηκαν με βουλιμία το αντικείμενο της θυσίας. Χίμηξα με ορ­μή προς την εστία. Είχα ξεχάσει τα πάντα: τον καναπέ, τις δρα­ματικές αποκαλύψεις, το έπιπλο που κρατούσα. Όλη μου η ύπαρ­ξη είχε συρρικνωθεί σε μια ανοιχτή παλάμη που ήταν έτοιμη να χωθεί και στο πιο καυτό καμίνι για να διασώσει το πολύτιμο μυ­στικό για τα σαλονια κλασικά.
Όμως ο καναπές ήταν πιο έτοιμος από μένα γι’ αυτή την εξέ­λιξη. Η φόρα μου ανακόπηκε καθώς ξεπετάχτηκαν μπροστά μου με κρότο πύρινες γλώσσες. Ο αδερφός μου -μπορώ πια να τον α­ποκαλώ έτσι- είχε πετάξει προς το μέρος μου το πρώτο τραπεζάκι ήταν αποσπασματικά χτυπήματα όταν η τύχη ή η απροσεξία επέ­τρεπε μια στιγμιαία απελευθέρωση των χεριών μας. Η αγωνία και η σωματική σύγκρουση είχαν κάνει τα σώματα μας να λούζο­νται στον ιδρώτα.

By tehniths

Διακοσμώντας το σπίτι στην Κηφισιά

Είχαν καταλήξει ότι δε θα τους βοηθούσες και αποφάσισαν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όπως καταλα­βαίνεις, είχες πολλούς εχθρούς, αλλά εγώ δεν ήμουν ανάμεσα σ’ αυτούς. Για να είμαι ειλικρινής, τρόμαξα όταν διαπίστωσα την α­ποφασιστικότητα σου να χωθείς σ’ αυτόν το λαβύρινθο. Προ­σπάθησα, όπως ξέρεις, να σε μεταπείσω. Όμως στάθηκε αδύνατον. Αν ο ηλίθιος που έστειλα να διακοσμήσει το σπίτι στη Κηφισιά τα είχε καταφέρει να βρει εκείνο το χαρτάκι ή αν υπήρχε τρόπος να σε κάνω να μου το δώσεις, τότε όλα θα εξελίσσονταν ήσυχα και ομαλά. Αλλά, όπως και ο θείος σου, είσαι αγύριστο κε­φάλι. Αυτή η κούκλα η αδελφή μου φάνηκε καλή λύση : sanfos . Μου την πρότεινε το φιλαράκι μου ο Ηρακλής. Εσύ τον γνώρισες ως άλλος, αλλά δεν έχει σημασία. Η γκόμενα του χρωστούσε μεγάλη χάρη. Θα έκανε οτιδήποτε της ζητούσε. Δεν είχε επιλογή. Δυστυχώς, έ­σφαλα. Δεν υπολόγισα τη γοητεία σου. Φυσικά, φταίω εγώ που ε­μπιστεύτηκα μια γυναίκα.

By tehniths

μια ιδέα για το πώς θα βρούμε τον χώρο με τους καναπεδες

«Εδώ που φτάσαμε, είμαι ικανός να το διαρρήξω!» είπε μισο-αστεία μισοσοβαρά ο μαραγκός.
«Πώς, βρε ; Θυμάσαι τι είναι σήμερα; Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Θα γίνεται πανζουρλισμός στην πλατεία με τις ξαπλωστρες. Έχουν ετοιμάσει βεγγαλικά, μουσικές εκδηλώσεις, χαμός θα γίνει. Όμως έχω μια ιδέα για το πώς θα βρούμε τον χώρο με τους καναπεδες. Ίσως να τα καταφέρουμε με λίγα χρήματα».
«Πώς δηλαδή;»
«Η φίλη μου  είναι πολύ καταφερτζού. Γνωρίζει όλο το προσωπικό των γειτονικών κτιρίων, από τους προϊσταμένους μέχρι τις καθαρίστριες. Όπως διαπίστωσες και μόνος σου, είναι ιδιαίτερα κοινωνική. Ίσως να την πείσω να εξοικονομήσει το κλειδί της εισόδου για ένα βράδυ. Είτε με λάδωμα είτε στα κρυ­φά. Πάντως είμαι σίγουρη ότι θα το προσπαθήσει».
«Ας μη χάνουμε χρόνο τότε. Μπορείς να τη συναντήσεις; Ωραία. Πάρε αυτά τα χρήματα. Ίσως ν’ ανοίξουν τις πόρτες στα επιπλα κορινθος κυριο­λεκτικά και μεταφορικά. Κι όσο για τις καρεκλες, μην ανησυχείς. Αυτό δεν είναι μειονέκτημα, μάλλον θετικό είναι. Κανείς δε θα κοι­τάξει μέσα στο χαμό ποιος πηγαινοέρχεται στο σπίτι.

By tehniths

μια πηγή φωτός κοντά στους καναπεδες

Ακόμα και με σφαλισμένα παράθυρα, ένιωθε το τυραννικό φως να τον τρυπάει, καθώς είχε συνηθίσει στο σκοτάδι. Πήρε αρκετά δευτερόλεπτα να στενέψουν, περιορίζοντας τη φω­τεινή εισβολή. Άνοιξε το ένα μάτι με προσοχή. Το φως προερχό­ταν από μια σταθερή πηγή: έναν προβολέα ή έναν ισχυρό φακό, που στόχευε πολύ κοντά στους καναπεδες του. Η φωτεινή ριπή τον εμπόδιζε να παρατηρήσει ποιος τον κρατούσε. Όποιος κι αν ή­ταν, τον κοιτούσε ακίνητος και κρυμμένος στο σκοτάδι. Ωστόσο η διάχυση του φωτός του επέτρεψε να εκτιμήσει το χώρο όπου βρι­σκόταν. Ήταν ένα στενό δωμάτιο, όχι μεγαλύτερο από τρία μέτρα πλάτος και πέντε μήκος. Ένα χαμηλό τραπέζι και δυο ξύλι­νες καρέκλες με περίεργο σχήμα τον χώριζαν από τον άνθρωπο που έστεκε απέναντι του. Παρά την ξαπλωτή στάση του, μπόρεσε να διακρίνει πάνω στο τραπέζι στοίβες βιβλία, πολλά εκ των οποίων ήταν ανοιχτά. Άλλα επιπλα δεν υπήρχαν.
Όση ώρα προσπαθούσε να συνηθίσει το δυνατό φως, πρόλα­βε να παρατηρήσει σωρούς κεριά στις ορατές γωνιές του δωμα­τίου, καθώς και τις χαρακτηριστικές, τις επτάφωτες λυ­χνίες.

By tehniths

γνωριμία από κοντά με τα επιπλα κορινθος

Ο καλλιτέχνης ονειρευόταν πλούτη, δό­ξες και στρωματα, αλλά ο βοηθός γνώριζε πολύ καλά τους κινδύνους που εγκυμονούσε μια μετακίνηση σε τόσο μακρινά μέρη όπως η πεδιάδα  και το βουνό της τύχης. Το σχέδιο που έπρεπε να ακολουθήσει του υπέβαλλε να παί­ξει έναν πολλαπλό ρόλο και ήλπιζε να το πετύχει με τις λιγότερες δυ­νατές απώλειες. Έπρεπε να ρίχνει στάχτη στα μάτια του  βοηθού του. Στάχτη και στα μάτια του αφεντικού του, που θα τους φιλοξενούσε στην κατοικία του. Στάχτη, τέλος, και στα μάτια της αγα­πημένης του οπτασίας.
Η έλευση του  ευπατρίδη στο εργοστάσιο είχε εκληφθεί ως ευτυχής συγκυρία. Ο αρχηγός ήταν ευκολόπιστος από τη φύ­ση του. Όταν η γυναίκα τον έστειλε μαζί με τους βοηθούς της να γνω­ρίσει από κοντά τα  επιπλα κορινθος, αυτός ζήτησε πρώτα απ’ ό­λα να επισκεφθεί το σπίτι του, για τον οποίο είχε α­κούσει πολλά και ενδιαφέροντα. Σ’ εκείνη την επίσκεψη όλοι είχαν κάτι να κερδίσουν ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν νομίζοντας ότι οι άλλοι δεν το ξέρουν.

 

By tehniths

ένας διανοητής που ξέρει πολλά για τα επιπλα αλλά μιλάει λίγο

Ήταν μια θέση δίπλα στον τοίχο. Οι δύο  άρχι­σαν να συζητάνε χαμηλόφωνα. Εξηγούσε στον επισκέπτη για το ποιος ήταν ποιος. Οι καναπεδες άρχισαν να γεμίζουν. Στο κέντρο ήταν τοποθετημένο ένα τραπέζι και μια καρέκλα, προφανώς για τον επικεφαλής, που συνέχιζε να υποδέχεται τους καλεσμένους, τα επιπλα ήταν γενικά λιτά. Όταν  σήμανε δώδεκα, ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν. Πήρε τη θέση του στο μοναχικό έδρανο. Οι παριστάμενοι σηκώθηκαν. Κοίταξε τον άντρα με τα ψαρά μαλλιά. Ήταν πράγματι σεβά­σμιος. Το γαλήνιο βλέμμα, τα ευγενικά χαρακτηριστικά του προσώ­που του, το απλό ντύσιμο και η ήρεμη αλλά αποφασιστική ομιλία του έδειχναν ένα διανοητή που ήξερε πολλά για τα επιπλα αλλά μιλούσε λίγο. Όταν ό­μως μιλούσε, έπρεπε να είναι κανείς έτοιμος να αποστάξει τα σπάνια εκχυλίσματα και να συλλέξει το πολύτιμο νέκταρ των λόγων του.
Μετά το τυπικό τελετουργικό που άνοιξε τη συνεδρίαση, χωρίς να χρονοτριβήσει, άρχισε να εκθέτει τα προς συζήτηση θέματα. Η αρχή έγινε με την παρουσίαση των νέων αξεσουαρ. Μαγνήτισε το κοινό του με ένα λογύδριο για την ανάγκη επέκτασης του χώρου με τα νέα επιπλα καθώς και της προάσπισης των αρχών του.

By tehniths

Αξιολογοντας και κρίνοντας τα επιπλα με βάση το ξύλο

Είναι πολύ πιθανό και εύκολο ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα, τελικά να συνδέονται με κάποιο τρόπο. Επιπλα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άσχετα μεταξύ τους, κάτι μπορεί να τα συνδέει, μπορεί να είναι το ξύλο από το οποίο τα έχουν κατασκευάσει, μπορεί ο τρόπος που έχουν βαφεί. Μπορεί να μην μπορεί να δει κανείς  τις λεπτομεριες των επιπλων, αλλά και πάλι να μπορεί να δει αν το ξύλο είναι δρυς η οξιά, δεν παίζει ρόλο ποια είναι η τελική προσεγγιση, η αρχικη γνωση είναι που μετράει στα επιπλα. Καρεκλες και τραπεζια μπορεί εύκολα να τα αξιολογήσει κανείς, αλλά αν μιλήσουμε για συνθεσεις, το πράγμα περιπλέκεται, οι συνθεσεις είναι πιο δύσκολο επιπλο για να τις αξιολογήσεις, δεν είναι ότι είναι πολύπλοκη η κατασκευή τους αλλά το ότι προορίζονται για πολλές χρήσεις, από όλα τα επιπλα, οι συνθεσεις είναι εκείνες που είναι πιο δύσκολο να πεις το τι αξίζουν. Σε κάθε επιπλο υπάρχει ένα σημείο με βάση το οποίο μπορείς να πεις με βεβαιότητα το τι αξίζει, αρκεί να ξέρεις πιο είναι αυτό.

By tehniths