Category αναλύσεις

«Εδώ που φτάσαμε, είμαι ικανός να το διαρρήξω!» είπε μισο-αστεία μισοσοβαρά ο μαραγκός.
«Πώς, βρε ; Θυμάσαι τι είναι σήμερα; Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Θα γίνεται πανζουρλισμός στην πλατεία με τις ξαπλωστρες. Έχουν ετοιμάσει βεγγαλικά, μουσικές εκδηλώσεις, χαμός θα γίνει. Όμως έχω μια ιδέα για το πώς θα βρούμε τον χώρο με τους καναπεδες. Ίσως να τα καταφέρουμε με λίγα χρήματα».
«Πώς δηλαδή;»
«Η φίλη μου  είναι πολύ καταφερτζού. Γνωρίζει όλο το προσωπικό των γειτονικών κτιρίων, από τους προϊσταμένους μέχρι τις καθαρίστριες. Όπως διαπίστωσες και μόνος σου, είναι ιδιαίτερα κοινωνική. Ίσως να την πείσω να εξοικονομήσει το κλειδί της εισόδου για ένα βράδυ. Είτε με λάδωμα είτε στα κρυ­φά. Πάντως είμαι σίγουρη ότι θα το προσπαθήσει».
«Ας μη χάνουμε χρόνο τότε. Μπορείς να τη συναντήσεις; Ωραία. Πάρε αυτά τα χρήματα. Ίσως ν’ ανοίξουν τις πόρτες στα επιπλα κορινθος κυριο­λεκτικά και μεταφορικά. Κι όσο για τις καρεκλες, μην ανησυχείς. Αυτό δεν είναι μειονέκτημα, μάλλον θετικό είναι. Κανείς δε θα κοι­τάξει μέσα στο χαμό ποιος πηγαινοέρχεται στο σπίτι.

Ακόμα και με σφαλισμένα παράθυρα, ένιωθε το τυραννικό φως να τον τρυπάει, καθώς είχε συνηθίσει στο σκοτάδι. Πήρε αρκετά δευτερόλεπτα να στενέψουν, περιορίζοντας τη φω­τεινή εισβολή. Άνοιξε το ένα μάτι με προσοχή. Το φως προερχό­ταν από μια σταθερή πηγή: έναν προβολέα ή έναν ισχυρό φακό, που στόχευε πολύ κοντά στους καναπεδες του. Η φωτεινή ριπή τον εμπόδιζε να παρατηρήσει ποιος τον κρατούσε. Όποιος κι αν ή­ταν, τον κοιτούσε ακίνητος και κρυμμένος στο σκοτάδι. Ωστόσο η διάχυση του φωτός του επέτρεψε να εκτιμήσει το χώρο όπου βρι­σκόταν. Ήταν ένα στενό δωμάτιο, όχι μεγαλύτερο από τρία μέτρα πλάτος και πέντε μήκος. Ένα χαμηλό τραπέζι και δυο ξύλι­νες καρέκλες με περίεργο σχήμα τον χώριζαν από τον άνθρωπο που έστεκε απέναντι του. Παρά την ξαπλωτή στάση του, μπόρεσε να διακρίνει πάνω στο τραπέζι στοίβες βιβλία, πολλά εκ των οποίων ήταν ανοιχτά. Άλλα επιπλα δεν υπήρχαν.
Όση ώρα προσπαθούσε να συνηθίσει το δυνατό φως, πρόλα­βε να παρατηρήσει σωρούς κεριά στις ορατές γωνιές του δωμα­τίου, καθώς και τις χαρακτηριστικές, τις επτάφωτες λυ­χνίες.

Ο καλλιτέχνης ονειρευόταν πλούτη, δό­ξες και στρωματα, αλλά ο βοηθός γνώριζε πολύ καλά τους κινδύνους που εγκυμονούσε μια μετακίνηση σε τόσο μακρινά μέρη όπως η πεδιάδα  και το βουνό της τύχης. Το σχέδιο που έπρεπε να ακολουθήσει του υπέβαλλε να παί­ξει έναν πολλαπλό ρόλο και ήλπιζε να το πετύχει με τις λιγότερες δυ­νατές απώλειες. Έπρεπε να ρίχνει στάχτη στα μάτια του  βοηθού του. Στάχτη και στα μάτια του αφεντικού του, που θα τους φιλοξενούσε στην κατοικία του. Στάχτη, τέλος, και στα μάτια της αγα­πημένης του οπτασίας.
Η έλευση του  ευπατρίδη στο εργοστάσιο είχε εκληφθεί ως ευτυχής συγκυρία. Ο αρχηγός ήταν ευκολόπιστος από τη φύ­ση του. Όταν η γυναίκα τον έστειλε μαζί με τους βοηθούς της να γνω­ρίσει από κοντά τα  επιπλα κορινθος, αυτός ζήτησε πρώτα απ’ ό­λα να επισκεφθεί το σπίτι του, για τον οποίο είχε α­κούσει πολλά και ενδιαφέροντα. Σ’ εκείνη την επίσκεψη όλοι είχαν κάτι να κερδίσουν ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν νομίζοντας ότι οι άλλοι δεν το ξέρουν.

Ήταν μια θέση δίπλα στον τοίχο. Οι δύο  άρχι­σαν να συζητάνε χαμηλόφωνα. Εξηγούσε στον επισκέπτη για το ποιος ήταν ποιος. Οι καναπεδες άρχισαν να γεμίζουν. Στο κέντρο ήταν τοποθετημένο ένα τραπέζι και μια καρέκλα, προφανώς για τον επικεφαλής, που συνέχιζε να υποδέχεται τους καλεσμένους, τα επιπλα ήταν γενικά λιτά. Όταν  σήμανε δώδεκα, ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν. Πήρε τη θέση του στο μοναχικό έδρανο. Οι παριστάμενοι σηκώθηκαν. Κοίταξε τον άντρα με τα ψαρά μαλλιά. Ήταν πράγματι σεβά­σμιος. Το γαλήνιο βλέμμα, τα ευγενικά χαρακτηριστικά του προσώ­που του, το απλό ντύσιμο και η ήρεμη αλλά αποφασιστική ομιλία του έδειχναν ένα διανοητή που ήξερε πολλά για τα επιπλα αλλά μιλούσε λίγο. Όταν ό­μως μιλούσε, έπρεπε να είναι κανείς έτοιμος να αποστάξει τα σπάνια εκχυλίσματα και να συλλέξει το πολύτιμο νέκταρ των λόγων του.
Μετά το τυπικό τελετουργικό που άνοιξε τη συνεδρίαση, χωρίς να χρονοτριβήσει, άρχισε να εκθέτει τα προς συζήτηση θέματα. Η αρχή έγινε με την παρουσίαση των νέων αξεσουαρ. Μαγνήτισε το κοινό του με ένα λογύδριο για την ανάγκη επέκτασης του χώρου με τα νέα επιπλα καθώς και της προάσπισης των αρχών του.

Είναι πολύ πιθανό και εύκολο ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα, τελικά να συνδέονται με κάποιο τρόπο. Επιπλα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άσχετα μεταξύ τους, κάτι μπορεί να τα συνδέει, μπορεί να είναι το ξύλο από το οποίο τα έχουν κατασκευάσει, μπορεί ο τρόπος που έχουν βαφεί. Μπορεί να μην μπορεί να δει κανείς  τις λεπτομεριες των επιπλων, αλλά και πάλι να μπορεί να δει αν το ξύλο είναι δρυς η οξιά, δεν παίζει ρόλο ποια είναι η τελική προσεγγιση, η αρχικη γνωση είναι που μετράει στα επιπλα. Καρεκλες και τραπεζια μπορεί εύκολα να τα αξιολογήσει κανείς, αλλά αν μιλήσουμε για συνθεσεις, το πράγμα περιπλέκεται, οι συνθεσεις είναι πιο δύσκολο επιπλο για να τις αξιολογήσεις, δεν είναι ότι είναι πολύπλοκη η κατασκευή τους αλλά το ότι προορίζονται για πολλές χρήσεις, από όλα τα επιπλα, οι συνθεσεις είναι εκείνες που είναι πιο δύσκολο να πεις το τι αξίζουν. Σε κάθε επιπλο υπάρχει ένα σημείο με βάση το οποίο μπορείς να πεις με βεβαιότητα το τι αξίζει, αρκεί να ξέρεις πιο είναι αυτό.